W słowach kilku o wydrze, bobrze i wilku

Ekologia i behawior

powiększ zdjęcie

Terytorium
Terytoria wydry mają zazwyczaj charakter liniowych, biegnących wzdłuż cieków wodnych, brzegu jezior czy wybrzeży morskich. Ich wielkość waha się od kilku do kilkunastu kilometrów i jest zależna od obfitości pokarmu, dostępności schronień i stopnia naturalności zajmowanego siedliska.
Badania radiotelemetryczne prowadzone w Szkocji wykazały, że długość terytoriów wynosi zwykle 16-39 km, jednak stwierdzono przypadek samca przemierzającego ponad 80 km odcinek strumienia. Średnie rozmiary terytoriów samców w Szkocji wynosiło 38,8 km, podczas gdy w przypadku samic zaledwie 18,7 km. W przeliczeniu na zajmowaną powierzchnię a nie długość cieku rozmiary terytoriów są porównywalne z tymi jakie spotyka się np. u zbliżonego rozmiarami borsuka czy lisa i wynoszą odpowiednio 63 ha w przypadku samców i 34 ha w przypadku samic.
W przypadku siedlisk nieliniowych (nie biegnących wzdłuż cieków wodnych) gdzie spotykamy większą obfitość pokarmu na mniejszych powierzchniach terytoria mogą mieć zaledwie 2,5 km².
Zazwyczaj w obrębie terytorium jednego samca znajdują się terytoria 2 lub więcej samic, zlokalizowanych na mniejszych dopływach czy zbiornikach wodnych, często oferujących odpowiednią obfitość pokarmu.
Europejskie wydry są samotnikami i nie zaobserwowano przypadków tworzenia przez nie stałych grup. Łączą się w pary tylko na krótko w okresie godów. Nawet w populacjach nadmorskich, gdy ich terytoria są niewielkie i w znacznym stopniu nakładają się na siebie, poszczególne osobniki zachowują odpowiednio duży dystans. Dzięki rozbudowanemu systemowi komunikacji zapachowej, bardzo rzadko dochodzi do przypadków bezpośrednich interakcji między osobnikami, pomimo że zazwyczaj ich terytoria w znacznym stopniu się pokrywają.
Walki międzyosobnicze zdarzają się niezwykle rzadko. Zdecydowanie częściej spotykamy jednak zachowania agresywne w przypadku samców niż samic (wyjątkiem jest tutaj okres rozrodu kiedy samice bronią młodych).

Komunikacja
Sygnalizacja zapachowa jest jedną z najważniejszych form komunikowania się u wydry. W ten sposób osobniki zaznaczają granice swojego terytorium, okolice stałych schronień i nor. Samice intensywnie znakują schronienia, w których przebywają ich młode (unikają jednak znakowania miejsc narodzin szczeniąt). Tego typu sygnalizacja ma za zadanie ograniczenie do minimum bezpośrednich konfrontacji międzyosobniczych. Sygnalizacja zapachowa odgrywa również istotną rolę w behawiorze rozrodczym wydry, informując dorosłe samce o gotowości samicy do przystąpienia do godów. Samce i samice w momencie przystępowania do godów pozostawiają bowiem specyficzną, galaretowatą wydzielinę, która sygnalizuje ich gotowość do rozrodu.

powiększ zdjęcie

Gama głosów u krajowej wydry nie jest tak bogata jak w przypadku gatunków socjalnych, takich jak arirania czy wydry morskie. Możemy jednak wyróżnić u niej kilka różnych rodzajów dźwięków:

• prychanie, wydawane w różnych sytuacjach, m.in. podczas obserwacji otoczenia z wody czy kępy traw.
• miauczenie, mogące sygnalizować złość czy niezadowolenie w przypadku pojawienia się innego osobnika.
• "krzyki" będące oznaką agresji, wydawane np. podczas obrony terytorium i innych terytorialnych zachowań, w czasie godów czy zabaw młodych.
• mruczenie, wydawane przez matkę po powrocie do młodych bądź pełniące funkcje uspokajające szczenięta.
• ciche i głośne gwizdy, służące do komunikacji międzyosobniczej, zaznaczenia swojej obecności w pobliżu, np. wydawane przez młode i matkę gdy się od nich oddali.

Schronienia
Zazwyczaj na terytorium wydry zlokalizowanych jest wiele schronień wykorzystywanych okresowo podczas penetracji terytorium. Zazwyczaj są to prowizoryczne schronienia naziemne: wśród nadbrzeżnej roślinności (zadrzewień i zakrzaczeń, wysokich roślin zielnych, trzcinowisk i szuwarów).
Dużo rzadziej spotkać można schronienia podziemne, których budowa i rozmiar zależą od siedliska i charakteru podłoża. Wydry rzadko kopią samodzielnie nory. Zwykle wykorzystują nory innych zwierząt (borsuków, piżmaków czy lisów). Zwykle tego typu podziemne schronienia znajdują się do 1-2 m od wody, często znacznie ponad powierzchnią wody. Wyjście do nor wydry może znajdować się pod jak i nad powierzchnią wody, często pomiędzy korzeniami drzew czy ukryte wśród gęstej roślinności. Stawy tworzone przez bobry stanowią idealne siedlisko dla wydry, zapewniającym odpowiednią dostępność pokarmu, stabilne warunki wodne i schronienia. Dlatego też częste są przypadki zasiedlania przez wydry bobrowych żeremi bądź nor (czasem wraz z ich właścicielami).